Hanggang ngayon, di ko pa rin matanggap…

Di ako nagtago, lalo ng di ako nagsinungaling ni minsan. Akala ko ibabalik mo, akala ko sasabihin mo sa akin yung mga dapat kong malaman. Akala ko kapag may nangyayari o problema kang kinahaharap ako yung unang makakaalam. Pasensya na kung ganun, gusto ko lang naman ako yung taong higit na nakakakilala sa’yo. Yung tipong masasabi sakin ng tao na “kilalang kilala mo na talaga siya noh.”

Di naman siguro ako nagkulang. Ang sakit lang kasi tuwing naiisip ko na nagawa mong magtago sakin. Masyado ko lang sigurong inisip na di mo magagawang magtago sakin, lalo pa’t sa sitwasyon natin na ganito.

Nung wala ka pa sa buhay ko, ang lungkot ko, nahihirapan akong magtiwala kahit kanino at nasaktan ako. Pero nung dumating ka, nanumbalik yung saya sa buong pagkatao ko. Natuto ulit akong magtiwala kahit mahirap sa parte ko. Nagmahal pa rin ako kahit natuto na ako.

Gusto ko ng ibalik yung tiwala ko sa’yo pero hindi ko parin mahanap. Ang gulo gulo na ng utak ko. Masyado akong nawalay sa’yo. Sana maayos na ‘to…